X
تبلیغات
سومین خورشید - 86شعر-ورود به مدینه

سومین خورشید

86شعر-ورود به مدینه

ورود به مدینه

محرم، امام حسین

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه همراه فایل صوتی "سبك نوحه‌خوانی" آن تقدیم می‌گردد، تا مداحان اهل بیت و دوستانی كه قصد نوحه‌خوانی در این ایام عزیز را دارند، از آن بهره‌مند شوند.

 

ورود به مدینه(نوحه)

ای مدینه! کاروان از ره رسیده

زینب آمد سرفراز و  قد خمیده

وامصیبت وامصیبت، ای مدینه!

 

از محمد پرده ی حرمت دریدند

تشنه لب ریحانه اش را سر بریدند

وامصیبت، وامصیبت، ای مدینه!

 

ای مدینه! از سفر برگشته ام من

ای مدینه! بی برادر گشته ام من

وامصیبت، وامصیبت، ای مدینه!

 

من  عزادارِ گلِ امّ البنینم

با چه رویی اشکِ چشمش را ببینم

وامصیبت، وامصیبت، ای مدینه!

 

ای مدینه! داغ اکبر دیده ام من

حنجر خونین اصغر دیده ام من

 وامصیبت، وامصیبت، ای مدینه!

 

در غم گل اشک چشمم شد گلابم

داغ هجده یوسفِ من کرده آبم

وامصیبت، وامصیبت، ای مدینه!

 

تازه شد داغ دو طفل نازنینم

اشک عبدالله جعفر را نبینم

وامصیبت، وامصیبت، ای مدینه!


زینب در مدینه

محرم، نوحه، امام حسین

این شعر از كتاب"یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه همراه فایل صوتی "سبك نوحه‌خوانی" آن تقدیم می‌گردد، تا مداحان اهل بیت و دوستانی كه قصد نوحه‌خوانی در این ایام عزیز را دارند، از آن بهره‌مند شوند.

 

ورود به مدینه (نوحه)

 

بزن ای جرس ناله! از سوز سینه

که برگشته زینب به شهر مدینه

واویلا واویلا واویلا واویلا

واویلا واویلا واویلا واویلا

 

مدینه! صدای بشیر آتشم زد

خروشِ زنانِ اسیر آتشم زد

واویلا واویلا واویلا واویلا

واویلا واویلا واویلا واویلا

 

مدینه به دریایی از خون نشیند

اگر زینب ام البنین را ببیند

واویلا واویلا واویلا واویلا

واویلا واویلا واویلا واویلا

 

همه بسته صف، دختران مدینه

که گل آورند از برای سکینه

واویلا واویلا واویلا واویلا

واویلا واویلا واویلا واویلا

 

شده دامن کودکان باغ لاله

به امید دیدار طفل سه ساله

واویلا واویلا واویلا واویلا

واویلا واویلا واویلا واویلا

 

مدینه! به دخت علی کن نظاره

که آورده پیراهنِ پاره پاره

واویلا واویلا واویلا واویلا

واویلا واویلا واویلا واویلا

 

خروش همه عالم از دل برآید

که زینب سرِ قبرِ پیغمبر آید

واویلا واویلا واویلا واویلا

واویلا واویلا واویلا واویلا


مدینه! قرآن را دریدند

محرم، شعر، امام حسین، مدینه

این شعر از كتاب "یك ماه خون گرفته،‌هفتاد و دو ستاره" سروده شاعر توانای آستان اهل بیت، جناب آقای غلامرضا سازگار است كه به همت جناب آقای حسین فتحی تهیه و تنظیم گردیده است.

 

ورود اهل البیت علیهم السلام به مدینه

 

خزان شد لاله زارم ای مدینه!              دریغا از بهارم ای مدینه!

منم آن بلبل شوریده حالی                  که دیگر گل ندارم ای مدینه!

دلی صد پاره تر از لاله دارم                  بسان جسم یارم ای مدینه

خمیده قد، شکسته دل، به سویت      دوباره رهسپارم ای مدینه!

نمی دانم به سوی هاشمیّات             چگونه رو بیارم ای مدینه!

از آن ترسم که عبدالله جعفر               بود چشم انتظارم ای مدینه!

گر از حال دو فرزندش بپرسد               زپاسخ شرمسارم ای مدینه!

الهی خون بریزد از دو عینم                 که باشد بر جگر داغ حسینم

 

مدینه! ریزد از چشمم ستاره              به یاد مهر و ماه و ماهپاره

مدینه! گریه کن بر غربت من               که خندیدند بر اشکم هماره

چنان بر من بنال ای شهر زهرا           که خون جوشد زقلب سنگ خاره

مدینه گوش ما را پاره کردند                برای غارت دو گوشواره

مدینه! وای بر من! وای بر من!           که سویت زنده برگشتم دوباره

مدینه! کاش می دیدی چگونه             نفس در سینه ام می شد شراره

مدینه! مرحبا! آغوش بگشا                به زوار گلوی پاره پاره

الهی خون بریزد از دو عینم                 که باشد بر جگر داغ حسینم

 

خودم دیدم که قرآن زیر پا بود              همه آیات آن از هم جدا بود

خودم دیدم که لب های حسینم        به زیر تیغ مشغول دعا بود

خودم دیدم که آن رخسار خونین         به روی خاکِ گرمِ کربلا بود

خودم دیدم که ذکرش در یمِ خون        خدا بود و خدا بود و خدا بود

خودم دیدم به چشم پر ستاره           که ماهم آفتاب نیزه ها بود

خودم دیدم که از بالای نیزه               زهر جانب نگاهش سوی ما بود

خودم دیدم سر فرزند زهرا               به زیر چوب، در طشت طلا بود

الهی خون بریزد از دو عینم               که باشد بر جگر داغ حسینم

 

مدینه! قلب قرآن را دریدند                 امامت را به خاک و خون کشیدند

مدینه! تشنه لب بین دو دریا              سر فرزند زهرا را بریدند

مدینه! نیزه داران مثل شاهین          به دنبال کبوترها دویدند

مدینه! طایران گلبن وحی                 به زیر بوته ی خار آرمیدند

مدینه! کاش می دیدی که طفلان     چگونه اشک خود را می مکیدند

به زیر بوته های خار خفتند                نخورده آب، خواب آب دیدند

دریغا! کس نگفت این کودکان را         میازارید فرزندِ شهیدند

الهی خون بریزد از دو عینم              که باشد بر جگر داغ حسینم

+ نوشته شده در  شنبه 1388/09/28ساعت 3:9  توسط حسین  |